Sunday, 9 August 2015

დევნილების განსახლების გაუაზრებელი სტრატეგია / A Doom Strategy for Refugee Housing



გავრცელდა ინფორმაცია, რომ სახელმწიფომ დევნილების ბინებით უზრუნველსაყოფად კომპანია ”ჰუალინგ ჯგუფისგან” რამდენიმე საცხოვრებელი კორპუსი შეიძინა და კიდევ აპირებს დამატებით ბინების ყიდვას. დევნილებს რომ სახლები გადაეცემათ ეს ზოგადად მშვენიერი იდეაა, მაგრამ აქ ორი საკითხი დგას.

1.ასეთი მნიშვნელოვანი და გადაუდებელი საქმისთვის, როგორიც დევნილების ბინებით დაკმაყოფილებაა რატომ ყიდულობს სახელმწიფო ბინებს კერძო დეველოპერისგან? და მითუმეტეს უცხოური კომპანიისგან, რომელიც ამ გაყიდვებიდან დაგროვილ კაპიტალს კაცმა არ იცის სად გადაისვრის. რატომ გარდაქმნის მათივე თქმით დეფიციტურ საბიუჯეტო სახსრებს კეძო მოგებად მაშინ როცა ძალიან მარტივად შეუძლია შექმნას სამშენებლო კომპანია და ამ კერძო მოგებად ტრანსფორმირებული საჯარო ფულის ფასად დამატებით ბინები ააშენოს? ეს ორმაგად მწვავე საკითხი ხდება თუკი გავიაზრებთ, რომ სახელმწიფოს მიერ გადახდილი ამ კერძო კომპანიის მოგებაში წასული ფული ასეულობით დევნილისთვის შეიძლება წლობით კიდევ გაუსაძლის პირობებში ცხოვრებას ნიშნავდეს.

2. რამდენად სწორია განსახლების სტრატეგია? 60იანი წლებიდან მოყოლებული მრავალჯერ დამტკიცდა, რომ ჰუალინგის სოფლის მსგავს იზოლირებულ, ჰომოგენურ და მონოფუნქციურ კვარტლებში შემოსავლის, ეთნიკური თუ სოციალური მიკუთვნებულობის ნიშნით დახარისხებული, სხვადასხვა სოციალურ-ეკონომიკური კონტექსტისგან ამოგლეჯილი მოსახლეობის ერთბაშად შესახლება იწვევს სიღარიბის და აპათიის ზრდას, სოციალური კავშირების რღვევას, კრიმინალის ზრდას და ზოგადად ასეთი უბნის გეტოდ გარდაქმნას.

განსახლების კარგ სტრატეგიაში უნდა მონაწილეობდნენ ის ადამიანები, ვისაც ის ეხება. ის უნდა იყოს იმგვარი, რომ ხელი შეუწყოს მათ სოციალურ და ეკონომიკურ განვითარებას და დანარჩენ ქალაქთან ინტეგრაციას. ამასთან ერთად, ალტერნატიულ განსახლების სტრატეგიაში, ამ მდიდრული კიჩი კორპუსების ნაცვლად წარმოიქმნებოდა სრულიად ახალი არქიტექტურული ტიპოლოგიები, რომლებიც იმავე სოციო-ეკონომიკურ მიზანს დააკმაყოფილებდა.

აქედან ჩანს, რომ სახელმწიფოს არ აქვს საიმისო პოლიტიკური, ეკონომიკური, სოციალური და სივრცითი ცოდნა, რომ დევნილებთან, საქართველოს უახლეს ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე დაჩაგრულ ჯგუფის ღირსეული და პროგრესული მოპყრობა შეძლოს.

ასევე, რაც ყველაზე მნიშვნელოვანია, ამ პროექტიდან ჩანს, რომ სახელმწიფოს არა აქვს ზოგადად ქვეყნის სოციო-სივრცითი და ეკონომიკური განვითარების სათანადო გეგმა. ის ხელმძღვანელობს დრომოჭმული, ზედაპირული და გრძელვადიან პერსპექტივში არამდგრადი განვითარების მოდელით.

No comments:

Post a Comment